ঐশানু 

কৰ্ম জীৱন 

~ শ্ৰী জুৰান মণ্ডল 

মানৱ জীৱন দুৰ্লভ জীৱন, 

বহু জনমৰ কৰ্মফল, 

সঠিক পথত থাকি যদি কৰো কৰ্ম, 

তাৰ ওপৰত নাই কোনো ধৰ্ম। 

কৰ্মই ধৰ্ম যি নকৰিলে হয় অধৰ্ম। 

কৰ্মময়ী জীৱন বৰ অমূল্য, 

সঠিক কৰ্মই জীৱনক কৰি তুলে বহুমূল্য। 

মানৱ জীৱন খন্তেকীয়া, 

তথাপি ইয়াক ভাবিৱলগীয়া। 

জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ, 

কুকৰ্মত লিপ্ত হ’লে কোৱা হয় দানৱ। 

মানুহে কৰিব নোৱাৰা কাম নাই, 

দুদিনীয়া জীৱনৰ কথা ভাৱি লাভ নাই। 

কৰ্মই মানৱ জীৱনৰ মূল, 

যত হ’ব নালাগে ভুল। 

****

পৰিস্থিতি

~ শ্ৰী জুৰান মণ্ডল

বাস্তৱ বৰ কঠিণ, 

তথাপি মানুহে মানি ল’ব লাগে। 

জীৱন ইমান জটিল, 

তথাপি মানুহ জীয়াই থাকিব লাগে। 

ভালপোৱা বৰ কষ্টকৰ, 

তথাপি মানুহক ভালপাব লাগে। 

পৃথিৱী ইমান মায়াময়, 

তথাপি এৰি যাব লাগে। 

মৃত্যু ইমান যন্ত্ৰণাদায়ক, 

তথাপি তাক বৰন কৰিব লাগে। 

কিয় জানেনে? 

আচলতে মানুহ পৰিস্থিতিৰ দাস 

মৃত্যুৰ পিছত হয় সকলো নাশ। 

কাকূতি 

~ গোপী বালা দাস

হে দয়াময়---
হৰি নাম ধ্বনিৰে মুখৰিত কৰিলোঁ

ভকতি অমিয়া দিলো,
শৰাইখন থাপিলো
নানা নৈবেদ্যৰে সু-সজ্জিত কৰিলোঁ,

মণ্ডপ-মন্দিৰ সকলো সাজিলো

পুষ্পোঞ্জলি, অক্ষয় বন্তি চৰণত অৰ্পিলো,

প্রসাদো আগবঢ়ালো ভাল
ফলমূলেৰে পৰিপূৰ্ণ গোঁসাই ঘৰৰ থাল,

ভোগ অর্পিলো কলপটুৱা পাতি

জ্ঞাতি কুটুম্বক আনিলো মাতি,

ডবা-শংখ, উপাসনা মুখৰিত স্থান

পার্যমানে কৰিলো দয়া-ভীক্ষা দান,

শাৰী- শাৰী আসন পাতি

কৰিলো আপ্পায়ন অতি,

ক্ষন্তেক সময়ো নাপালোঁ আহৰি

নাহিল অন্তৰত ভগৱান-হৰি,

পামনে এনেকৈ তোমাৰে দর্শন

দিবানে বাৰু পুনৰ জনম।

****