ঐশানু 

প্ৰশান্তিৰ যাত্ৰাপথত নিৰাশাৰ অনুৰনন 

~ ত্ৰিদিপ শৰ্মা

শালিকি পুৱাৰ পোহৰৰ ৰেনুকা 

আবেগিক চেতনাৰ মূৰ্ত প্ৰয়াস

নিৰৱতা নিজে গৌণ

গ্ৰাহ্যতৰা ঠুনুকা শক্তিয়ে

চৰিত্ৰৰ আবেগৰ শেষ লেখা

ভীত ইচ্ছাৰ মৌখিক প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ নিজস্ব নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত 

অস্তিত্বৰ সংকুচিত আঘাতবোৰ 

নি:শেষ কৰিছে প্ৰতিবন্ধকতা

জুৰীয়া অক্লান্ত সপোনবোৰ 

পাৰাপাৰ হৈছে পানৈ জংকিত 

উন্মাদ বিষাক্ত পোকৰ

দংশনত নিশ্চিহ্ন গোপন গাভৰু বৰ্নিল

অলংকাৰহীন শিমলুৰ জোলাবোৰ

ফাহ-ফাহকৈ প্ৰদক্ষিণ কৰে

আপোচবিহীন অভিস্পণৰ সৰ্পিল যোজন। 

**** 

ফাগুণ

~ যুতিস্মিতা কলিতা 

তোমালৈ বাউলীজনী হৈ ৰৈ আছো ফাগুণ, 

তোমাৰ নিচেই চিনাকি গেৰুৱা ৰঙৰ ডায়েৰীটো 

আৰু 

ৰঙা চিয়াহীৰ কলমটো লৈ। 

অ’ আইতাৰ উকা ৰিহা চাদৰখনো উলিয়ালো জানা! 

উন্মাদ পছোৱাত ৰং ঢালি এইবাৰ তোমাৰেই প্ৰেমত পৰিম। 

বহাগলৈ চোন হেঁপাহ নাজাগে, 

তোমালৈ হে ৰৈছো আচ্ছাদিত ৰঙীনৰ আশাত! 

চুলি কোচা অলপ দীঘল হৈছে, 

সোণালী ৰং কৰিলো জানা? 

শিমলুজোপাৰ তলত ৰৈ থাকিম তোমালে! 

মনৰ বতৰা আছে পঠিয়াবলে। 

শিমলু তুলা বোৰে বৰ আমনি কৰে ও, 

কিয় জানো সিহঁতে ইমান জোকাই থাকে। 

চুলিবোৰত বৰকৈ লাগি ধৰে, 

ভালো লাগে চাই

মলয়াৰ দুপাখিত শুভ্ৰ ৰঙে মুক্ত হৈ উৰে 

মনৰ বতৰা লৈ অনা মলয়া জাকৰ স’তে প্ৰাণভৰি খেলে। 

এয়াই উন্মাদ ফাগুণ! 

প্ৰেয়সীৰ চুলি উৰুৱাই প্ৰেমিকক বলীয়া কৰা চঞ্চল ফাগুণ

চঞ্চল অথচ অভিমানী, 

বৰ অভিমানী

সিদিনা বিল পথাৰৰ ৰাস্তাত থকা পলাশজোপা দেখিলো, 

সিও বৰ আগ্ৰহেৰে ৰৈ আছে তোমালৈ

তুমি আহিলে পলাশ ফুলিব, 

উতনুৱা মনে আকৌ সপোন দেখিব। 

পিছে সৰাপাতবোৰ..! 

সিহঁতৰ বিষাদৰ কিৰীলি..! 

অশ্ৰুসিক্ত অথচ সিঁচৰিত। 

ডাল এৰি সৰিলে কোনে ঘূৰি চায়? 

কোনোবাই সামৰি লৈছে যদিও জ্বলাই দিবলে হে! 

তথাপি, 

তুমি আহিবা ফাগুণ

আমি ৰৈ আছো

অ’ লগত বসন্তক অলপ সযতনে আনিবা। 

জানাই নহয়, এইবাৰ আমাৰ বসন্তৰ কোঁৱৰজন হেৰাল। 

আমি ফাগুণলৈহে ৰৈছো, 

বসন্তলৈ নোৱাৰো ৰ’ব। 

সৰাপাতত সুগন্ধি বিচৰা অসমীয়া এতিয়া আমি। 

বসন্তৰ গুম্‌ গুমনিৰ উছাহ নোহোৱা আই অসমী। 

গেৰুৱাৰঙী ডায়েৰীটোত “মায়াবিনী ৰাতিৰ বুকুত”

হেঁপাহ পলুৱাই লিখিম

“সমীৰে ফাগুণৰ দিনত দিয়া তেওঁ নথকাৰ বাতৰিটো” 

****