ঐশানু 

শব্দৰ বৰষুণ

~ পবিত্ৰ বৰগোহাঁই

শব্দৰ বৰষুণত কাৰনো

তিতিবলৈ মন নাযায়

শব্দৰ বৰষুণে যেন কঢ়িয়াই লৈ আহে

শৈশৱৰ অনুভূতিক

য'ত বিচাৰি পোৱা যায়

জীৱনৰ ফাকু ,জিজ্ঞাসাৰ

অসীম বাসনা  ।

শব্দৰ ভূগৰ্ভ বিচাৰি

অভিধান চলাথ কৰি

চাইছো হৃদয়ৰ ভাষা

তথাপিও  সংগ দিয়া নাই

ৰহস্যময় শব্দৰ ভাষা ,

বতাহে কঢ়িয়াই লৈ আহক

হৃদয় মৰুভূমিলৈ

মোৰ শব্দৰ বৰষুণ

শব্দৰ বৰষুণত কাৰনো

তিতিবলৈ মন নাযায়

ভাৱনাৰ সাগৰত আবেগৰ বুৰবুৰণি

শূণ্য আকাশক সাৱটি

আকাশৰ নক্ষত্ৰবোৰ গণি গণি

চকুৰ দৃষ্টি হেৰায়

অথচ ক'তনো মনৰ শব্দ হেৰায় ;

শব্দৰ সাগৰৰ ৰং

নীলা নীলা দৃষ্টিৰ ৰাশি

আন্ধাৰত চিকমিক জোনাকী পৰুৱা

 শব্দৰ যে আছে প্ৰাচুৰ্য ভঁৰাল ।

*** 

অণু কবিতা

~ নিৰুপমা ডেকা 

১)

মৃত্যুবন্যা

দূপৰৰ ৰ'দালি ক্ষণিক

সময়ৰ জিৰণি।

মৃত্যুবন্যা নামি আহে

অজানিতে জীৱন সাগৰলৈ !  

২)

নেদেখাজন

তোমাক চাবলৈ বৰ মন যায়।

আছা নেকি মানৱ দেহতে লুকাই ?

ছয়াময়া বাজিৰে দিয়া দেখা

বিচাৰি পাবলৈ নাই ।

৩) 

ধূসৰ অতীত

জীৱনৰ ৰংবোৰ হেৰালেও

মৰহি যাব নিদিবা আশাবোৰ।

আশাতেই জীৱন-মৰণ।

ধূসৰ অতীতক যোৱাহে পাহৰি।

****