ঐশানু 

হুমুনিয়াহ

~ ড° ইকবাল হোচেইন খান

হুমুনিয়াহ্‌ যদি কবিতা হয়

হৃদয় হয় ক্ষতবিক্ষত

তেতিয়া জীৱন হৈ পৰে সত্তাহীন

নিজৰ বুলিবলৈ একো নেথাকে

নীৰৱতা হৈ যায় কবিতাৰ শব্দ ।

কবিতাৰ শব্দ হৈ পৰে বাকহীন ।

ভয়

শংকা

নিৰাপত্তাহীনতাত ভুগে কবিতা ।

আৰু মই নামৰ সত্তাটো

শংকান্বিত হৈ উঠে

অস্তিত্বহীন অস্তিত্ব বিচাৰি

কোন মই

মই কোন

কেৱল প্ৰশ্ন , বাৰে বাৰে উদিত হয় প্ৰশ্ন

ভিতৰি ভিতৰি পুৰি পুৰি হয় দগ্ধ

আৰু তেতিয়াই কবিতাই কঢ়িয়াই ফুৰে হুমুনিয়াহ্‌

তথাপি গান গাওঁ মানুহ-ভেটি-জাতিৰ

এক বিশুদ্ধ সুৰেৰে

নিজনি জাতি-প্ৰেমেৰে

নাই কোনো সন্দেহ

দেশ-প্ৰেমৰ আৱেগ ।

****